Birde Bu Hikayesini Dinleyelim
Birkaç yıl geçmişti; artık çevre de yavaş yavaş şekillenmeye başlamıştı.
Bu gelişmeleri gören komşularımızdan Sarı Hilmi, eski bir Commer marka minibüsüyle yaptığı “Karsan dolmuşçuluğunu” hem yasal hâle getirmek hem de resmi bir hat kurmak istiyordu.
Bunun için bulduğu iki kişiyle birlikte babamla görüşmeye geldi.
Proje, babamın da kafasına yattı — ama eldeki eski minibüsle bu işin olmayacağı belliydi.
Yine de “Kervan yolda düzülür” mantığıyla yola çıktılar.
Hemen Mecidiyeköy–Topkapı arası bir otobüs hattı kurmak için başvurdular.
Hat izni daha çıkmadan gidip Süzer firmasından, eski model bir 302 Mercedes otobüs aldılar.
Şehirler arası çalışmış bu otobüs, hâlâ o firmanın ismiyle dolaşıyordu.
Koltuklar aynıydı; tek fark, kapıların artık hidrolik olmuş olmasıydı.
Otobüs hazırdı ama hat yoktu.
Ne yapalım? Şoför ehliyeti bile olmayan ortaklardan biriyle önce Gripin fabrikasına akşam servisleri yapmaya başladık.
Sonra baktık olmuyor; gelir de yok.
Statlardan maç kovalamaya başladık.
Sonra da remi otobüsler gibi:
4. Levent’ten Taksim’e,
oradan Aksaray, Yenikapı, Eminönü, Karaköy, Beşiktaş,
derken yeniden 4. Levent’e dönen kendi çapımızda bir tur attık.
Artık polislerin de gözüne batmaya başladık.
Otobüsün önünde hâlâ “Süzer” yazıyor,
ama korsan dolmuş yapıyorduk.
Tabii bu işler hep “çorba parasına…”
Otobüs 302-Mercedes: Çocuk Muavinin İstanbul Turları
Otobüste ben “muavin” oldum. İstenilen her şey yaptırılan, ama dik durmaya çalışan bir çocuktum daha…
Yolculardan para topluyordum, ama kimse takmıyor beni.
Biri para vermezse ne diyecektim ki? Sıkıysa diklen — çocuktum lan ben!
Saat belli değil, düzen yok… Her şeye eyvallah dedim ama para yok!
Bir pazar günü çalışmamı istediler, gitmedim.
Mahallenin alt tarafındaki futbol sahasına indim, su sattım.
O galvaniz kaptan… Hatta öyle antika bir şeydi ki, bugün Google bile bulamıyor!
Bir keresinde, mahallede otobüs park halindeydi.
Şoför, “gel çalışacağız” diye kovaladı. Ben önde kaçıyordum, ehliyetsiz şoför peşimde — üç mahalle dolandık, yakalayamadı.
Sonunda babama ispiyonladı. Bundan sonraki hikâye gerçekten harika (!)