İlk İş Hayatım

Masadan Mağazaya! Ben de diğer arkadaşlar gibi masada ürün yapıyor, mesleği öğrenmeye çalışıyordum.Ama çok acemiydim. O yüzden hep dış işlere beni yolluyorlardı.Onların masadan kalkma şansı yoktu.Beni yollamasalar, benim de olmazdı. Zamanla ufkum açılmaya başladı.Altı ay sonra bana dediler: “Sen mağazaya geçiyorsun.” Bu karar amcamdan geldiği için kimse karşı çıkamadı. Aynacılar Caddesi’ndeki Ordu Pazarı kuyumcu mağazasına […]

Eski Düzene Dönüş Mustafa Abi, her ürüne 15.000–20.000 TL koyuyordu.Pazarlık yapanları da kovuyordu. Bu sessizlik fena değildi —esnaf rahat, ben de evdeki parayı ufak ufak tırtıklamaya başladım. Keşke bu kadarla kalsaydı. Bu sefer önce esnafla anlaştım:Sattıklarına 5.000 TL koymaya başladım.Korkum kalmamıştı.Aynı teklifi sık iş yaptığım diğer esnaflara da yaptım. Bizim dükkân Kalpakçılar Caddesi’nde,onlar ise arka

Kendimle Muhasebe Bu yapılan ticaret, birçok arkadaş için haksız kazanç sayılıyor.Kimine göre yanlış, kimine göre günah, kimine göreyse doğrudan haram. Ama gerçek şu:Benim adıma aldığım ürünlerin üzerine 5.000 TL ilave edenlerin hepsi dükkân sahipleriydi.Üstelik bu dükkanların çalışanları da var —yani sistem bireysel değil, örgütsel bir yapıya sahipti. Borsa’da torba torba sarrafiye alıp satıyorlar. Siz bu

Kalpakçılar Caddesi Kuyumculukta birkaç branş vardır — birbirine karışmazlar. Şimdiki durumu bilmiyorum — ama Kuyumcular Odası, pırlanta ve elmas üzerine kurslar veriyor;bana hâlâ mesajları geliyor. Reşat beşliler aslında tek çeşittir: Orijinalleri 2022’de tekrar Darphane tarafından basılmaya başlandı. Bize gelen müşteriler Reşat beşli istiyordu.Bizde sarrafiye olmadığı için dışarıdan alıyorduk.Bizim kutuları sarmakta kullandığımız ince pelür kağıtlara sarıp

İşsiz Kalmak Ehliyet Rüşveti, Reşat Beşliler ve Gizli Kazançlar 1981’de ehliyet sınavı rüşveti çok yaygındı.“Araba kullanmak değil, ne kullanırsan kullan — rüşvet vermeden sınavı geçemezsin” efsanesi dolaşıyordu.Sınavlarda dosya yakma olayları da çok ünlüydü. Ben parayı verdim ve sınavı geçtim.Ama o sırada amcam beni işten çıkarmıştı. Sınava gireceğim için izin istedim. “İyi, pazartesi gelme. İki hafta

Ehliyet Alacağım Ehliyet alana kadar bu egzersizleri yapacağım.O zamanlar Maslak’ta sarı bina var — yazılı sınavların yapıldığı yer. Ben 20 Temmuz 1981’de ehliyet başvurumu yaptım.Doğum günüme denk geldi.Motor, trafik ve ilk yardım dersleri var — çalışmam lazım. İlk sınavda 5 puan eksik alarak tekrara kaldım.İkinci sınav için iyi hazırlanıyorum. Ben güzelce çalışıp ezber yapıyorum.Bu uyanık:

Ortaköy Kızları ve Zarifler Restoran Gecesi Ertesi Gün; Restorana gittim, taksicinin kalan parasını verip bilekliğimi aldım.Mekân ikramda bulundu: “Bunu bırakmana gerek yoktu,” gibi esnaf ağzı yaptı. Tabii şoför, arabada konuşulan her şeye şahitti — anlatmıştı neler olduğunu. Sonradan tanıştığım kızlar, Beşiktaş – Yıldız’da oturuyormuş.Onlarla tanışmadan önce, hakkımda kızların bildiği tüm bilgileri almışlar: “Kapalıçarşı’da kuyumcuda çalışıyor,

Oba akşamı Ortaköy Kızları ve Zarifler Restoran Gecesi Buraya açıklık getireyim:İki kız kardeşi olan arkadaşlarla tanıştım.Ortaköy’de oturuyorlardı. Pazar günü için program yaptık. Kocamustafapaşa’ya Nejat Uygur Tiyatrosu’na gittik.İskender Doğan oynuyordu — oyunun ismini hatırlamıyorum. Akşama doğru da benim mekânım olan Oba’ya gittik.Güzel bir hafta sonu geçiriyorduk. Bir ara tuvalete kalktılar.Dönüşte diğer iki arkadaşlarıyla karşılaşmışlar.On dakika sonra

Oba Restoran ve 1980’lerin Gençlik Hikâyeleri Oba Restoran’a İlk AdımDolaylı yolda tanıştığım bir kız arkadaş, beni Oba Restoran’a götürdü.İlk defa, gözümde farklı olan bir ortama girdim. Sınıf atlamak gibi bir histi bu.Orayı sevdim.Kafeterya ve restoran bölümleri ayrıydı.Ben genelde kafeterya kısmında takıldım. Sonraki gidişlerimde hep yalnızdım — iki yeni arkadaşla gidene kadar.Zaten restoran kısmı, tek başına

İşe Isınmak Kolaydı İşletmeye adapte olmak nedense benim için hep kolay oldu.Önce bizim dükkânın verdiği değil, alternatif bir dolar alanı buldum. Ürün aldığım, çeşidi bol dükkânları sık kullanmaya başladım.Arayı iyi kurdum — sonuçta onların malını satıyordum. Sonra bu dükkânlar bana para vermeye başladı.Biz buna “hanut” diyorduk.İş güzel işlemeye başlamıştı. Amcamın bir sözü vardır, hep aklımda: