Ücretsiz Hayat Dersi
Ücretsiz Hayat Dersi
Otobüs de akılda kalanlar bu kadar! “Şoför Ne Yerse Onu Yeriz” O zamanlar dışarıda yemek yemeyi hep ekmek arası olarak biliyordum.Genelde şoför ne alırsa, onunla paylaşır, birlikte yer, kalkardık. Trakya Garajının arkasında tamirciler vardı.Arabayı oraya götürdüğümüzde, tamircinin gösterdiği bir lokantaya oturduk.Kural belliydi: “Bana da aynısından ver,” dersin.Ismarlayan ne yerse, sana da aynısı gelir. Şoför tas […]
Ağlasak mı? Gülsek mi? Ağlasak mı? Gülsek mi? En unutamadığım günlerden biri ise hâlâ tam yerini bilmediğim, ama Hadımköy civarında olduğunu düşündüğüm bir futbol maçıydı.Otobüs dolusu futbolcu ve taraftarla gittik.O maç kavgasız biter mi? Asla bitmez. Bitti — ama bizimkiler sopayı yedi.Ben yine çocuktum tabii… Kaçış başladı. Bizim ehliyetsiz ortak, dönüş yolunda kahvede oturan, rakip
Birde Bu Hikayesini Dinleyelim Birkaç yıl geçmişti; artık çevre de yavaş yavaş şekillenmeye başlamıştı. Bu gelişmeleri gören komşularımızdan Sarı Hilmi, eski bir Commer marka minibüsüyle yaptığı “Karsan dolmuşçuluğunu” hem yasal hâle getirmek hem de resmi bir hat kurmak istiyordu. Bunun için bulduğu iki kişiyle birlikte babamla görüşmeye geldi.Proje, babamın da kafasına yattı — ama eldeki
Çocuk kalmak çocuk, olmaktan daha zormuş Çocuk Kalmanın Yükü Çocuk kalmak, çocuk olmaktan daha zormuş.12 yaşındaki bir çocuktan ne beklenirse, o kadar yani. Biri ararsa, tanıdıksa gidip çağırıyordum ya da “şu saatte tekrar arayın” diyordum.Zaten meydandayız, oyun alanımız bol: biraz telefon, biraz top… Okulda hâlâ düzen yoktu. Bazen sabahçı 3. sınıf öğretmeni gelir, bir ders
Mahalle Yeni Oluşmaya Başlıyor! Mahalle yeni yeni oluşuyordu. Arsa kavgalarından çok, yol kavgaları meşhurdu o dönemde — “şimdiki gibi yol verme kavgası değil, benim arsamdan yol için yer alamazsın” kavgasıydı. Her gün bir olay çıkardı.Evlerde gaz lambaları ya da “lüks” vardı. Gerçekten de lükstü, çünkü gazyağı her yerde bulunurdu. Bakkallarda tenekeyle satılırdı. Köşe başı birkaç
Mahalleye Düzen Gelmeye Başladı. Babam muhtarlık görevini aldıktan sonra mahallede kendi çapında bir düzen kurmaya başladı. Herkesin bildiği gibi ortada bir belediye hizmeti yoktu, ama bizim evin içinde kurulan o küçük masa, bir nevi belediye gişesi gibi çalışıyordu. Gelen gidenin evrakı, derdi, yolu, suyu babamla halloluyordu. Herkesin babasıydı bir nevi. Yol açma işi tam bir
Oyunlarımız Yaratıcılık, Zorluk ve Çocukluk Macerası Biz de bilyeli araba yapardık ama büyüklerin yaptığı gibi olmazdı. Malzemeler yetersizdi.Pantolonlarımızın arkası, haftası dolmadan açılırdı. Neyse ki evlerde dikiş seti olurdu; artık hangi renkle yamanırsa… Bir de elimize bir bisiklet geçmişti. Ama tam bir facia: freni yoktu, lastikler patlaktı.Her gün bisiklet eksiliyordu. Bir gün zinciri, bir gün fren
Mahallemiz gelişmeye başlıyor Mahalle Lakapları ve Kahve Sohbetleri Bu mahalledeki isimleri koyanlar, aslında mahalle büyükleriydi. Her sokaktan alınan tavsiyelerle, bazen de kahvede oturup her söylenene “he he” diyerek onaylayan yaşlıların ortak kararıyla belirlenirdi. Mahalle yeni kurulduğu için kimse birbirini tam tanımıyordu. Ama bir kural vardı: Eğer göç ettiği yerden getirdiği bir lakabı yoksa, burada mutlaka
Mahallede Büyüyen Çocuk ve Sınırların Ötesi Rüşvet vermeden bir şey yapmayacaksın.Ve… fazlasını da kendine saklamayı bileceksin. Okuma yazma konusunda o yaşlarda çok yetersizdim. Aldığım kitapların yazılarını bile doğru düzgün okumuyordum. “Nasılsa anlıyorum,” diye düşünmüştüm.Kızılderilileri bile “kızıl dereli” diye okurdum. Bu bile bende bir aydınlanma yaratmadı. Mahallede, sokakta ne oyun varsa oynardık: çelik çomaktan bilyeli arabaya
Baraka Sınıflar ve Cadde Üzeri Dersler Birinci Sınıfı barakada bitirdik. O dönem, “En iyi okul en yakın okuldur” diyen kimseyi duymadık — hem kimden duyacaktık ki? Ne derlerse ona uymaya çalışırdık. Mahalledeki tek katlı boş dükkanları okula çevirmişlerdi; biz de artık “cadde üzeri” sınıflarda ders görüyorduk. Gerçi “cadde” dediğime bakmayın; kışın kömür taşıyan kamyonlar, bizi