Mayıs 2025

Ortaköy Kızları ve Zarifler Restoran Gecesi Ertesi Gün; Restorana gittim, taksicinin kalan parasını verip bilekliğimi aldım.Mekân ikramda bulundu: “Bunu bırakmana gerek yoktu,” gibi esnaf ağzı yaptı. Tabii şoför, arabada konuşulan her şeye şahitti — anlatmıştı neler olduğunu. Sonradan tanıştığım kızlar, Beşiktaş – Yıldız’da oturuyormuş.Onlarla tanışmadan önce, hakkımda kızların bildiği tüm bilgileri almışlar: “Kapalıçarşı’da kuyumcuda çalışıyor, […]

Oba akşamı Ortaköy Kızları ve Zarifler Restoran Gecesi Buraya açıklık getireyim:İki kız kardeşi olan arkadaşlarla tanıştım.Ortaköy’de oturuyorlardı. Pazar günü için program yaptık. Kocamustafapaşa’ya Nejat Uygur Tiyatrosu’na gittik.İskender Doğan oynuyordu — oyunun ismini hatırlamıyorum. Akşama doğru da benim mekânım olan Oba’ya gittik.Güzel bir hafta sonu geçiriyorduk. Bir ara tuvalete kalktılar.Dönüşte diğer iki arkadaşlarıyla karşılaşmışlar.On dakika sonra

Oba Restoran ve 1980’lerin Gençlik Hikâyeleri Oba Restoran’a İlk AdımDolaylı yolda tanıştığım bir kız arkadaş, beni Oba Restoran’a götürdü.İlk defa, gözümde farklı olan bir ortama girdim. Sınıf atlamak gibi bir histi bu.Orayı sevdim.Kafeterya ve restoran bölümleri ayrıydı.Ben genelde kafeterya kısmında takıldım. Sonraki gidişlerimde hep yalnızdım — iki yeni arkadaşla gidene kadar.Zaten restoran kısmı, tek başına

İşe Isınmak Kolaydı İşletmeye adapte olmak nedense benim için hep kolay oldu.Önce bizim dükkânın verdiği değil, alternatif bir dolar alanı buldum. Ürün aldığım, çeşidi bol dükkânları sık kullanmaya başladım.Arayı iyi kurdum — sonuçta onların malını satıyordum. Sonra bu dükkânlar bana para vermeye başladı.Biz buna “hanut” diyorduk.İş güzel işlemeye başlamıştı. Amcamın bir sözü vardır, hep aklımda:

Köpek, Güvercin ve Kulübe Sel Dönüşümü Kardeşim bir gün bir köpek bulmuş, getirip evin cam demirlerine bağlamış.Adını “Mix” koymuştuk. Ben de biraz ilgilendim onunla.Zaten önceden de iki tane güvercin bulmuştu. “Hadi onlara yuva yapalım,” derken, evin arka cam demirlerine tel bir kafes yaptırdım — ama biraz büyük olmuştu. İki kuş için düşünmüştüm, ama içine sekiz

Zincir Atölyesi Anıları Cuma günleri ben de herkes gibi camiye giderdim. Ritüel belliydi:İçeri girerdim. Yer varsa içeride beklerdim.Yoksa dışarıda, bahçede, cami yakınında bir yerde kılmaya çalışırdım.Orası da doluysa, yolda bile namazımı eda ettiğim olurdu. Ama bir de o “tipler” vardı.Namazın saati belliydi; bilmeyenler için ezanla duyurulurdu.Fakat bu tipler o kadar dakikti ki, namaz başlamadan caminin

Altın Atölyesinde İlk Günler Akrabalar kuyumcu, ben de ele avuca gelecek kadar büyümüştüm…Derken bir gün kendimi Kapalıçarşı yolunda buldum. Amcam, eski usul altın rafinerisi ve ramat işleri yapıyordu.Aynacılar Caddesi’nde “Ordu Pazarı” adında kuyumcu dükkânı vardı.Bu arada ismi “OYAK’tan” değil, Ordu ilinden geliyordu. Dükkânın yanı sıra bilezik ve zincir atölyesi de vardı.Beni, ortağı olduğu zincir atölyesine