Ücretsiz Hayat Dersi
Ücretsiz Hayat Dersi
Gerçek yaşam hikayeleriyle dolu bu bloga hoş geldiniz.
Kimi zaman bir taksi durağında, kimi zaman eski İstanbul sokaklarında başlayan anılar…
Yaşadıklarım bazen inanılmaz gibi görünse de, hepsi gerçek olaylara dayanıyor.
Bu kişisel blogda her yaştan okuyucuya gerçek yaşam hikayeleri sunuyorum.
Geçmişin izlerini sürmek isteyenler için ikiben.com, sadece bir isim değil—
ikiden fazlasını sunmaya kararlı bir yolculuk.
Köfteci Orhan Köfteci Orhan Sayıyla Köfte Satılan Salaş Bir Mekân Hamdi Baba’yı geçtikten sonra, Kılıççılar Sokağı’na gelmeden 3–4 dükkân yukarıda Köfteci Orhan vardı. (Çok oldu kapanalı)Oldukça salaş bir yerdi; tabakları teneke, çatalları ise kolayca bükülen cinstendi. Burada köfte porsiyon değil, sayı ile satılırdı. Sipariş Sesleri ve Minik Köfteler Köfteler büyük boy kiraz gibi, erikten bile […]
Lezzet Durakları Bergama’nın Çemberlitaş’taki Yansıması Bu sıralar; YouTube’da yemek çekimleri yapan arkadaşlar Bergama’da yaşlı bir adamdan bahsediyorlar; onun Çemberlitaş versiyonunu anlatacağım.Eşref amcaya saygılar videosunu önceki sayfaya koydum. Sokağın Altında Kalan Bir Lezzet Köşesi Sene 1979. Onur Han, Çemberlitaş’ta meydana yakın, Vezir Han’ın hemen yanında, ara sokakta kalıyor. Tarihi bir han değil; beton bir bina, her
Sohbetler ve Sınırlar Dükkânda fazla bir değişiklik olmaz. Gelen farklı karakterlerle bazen sohbet ederiz.Ama çoğu kişi beni soğuk bulur. Çünkü bu sohbetler genelde:• Siyaset,• Futbol…Ve başka yöne pek sapmaz. Ben de açıkçası bu yüzden onlardan uzak kalmayı tercih ederim. Aile İçi Çelişkiler!İlk girdiğim sene sigara içiyordum. Yan tarafta amcam vardı; herkes ona saygıyla yaklaşırdı. Çok
Altın Ne Kadar Has? Yaptığı hesaplara göre, 1.000 gramlık sadece 14 ayar hurdadan 995 gram takoz almayı bekliyor.5 gram sabun, hamur, ter, kir, lehim… hepsi buhar oldu. Eline geçen 985 gram. Bu 5 gram kaybı için üzülecekken, gram olarak 15 gram zarar. Atölyeci takozu ayar evine gönderiyor. Beklentisi: 585 milyem, çünkü hepsini 14 ayar olarak
Kaplama Altın Dolandırıcılığı İlerleyen günlerde, vitrinlerden gelen altınlarda da sahte ürünlerle karşılaşmaya başladık. Gelen duyumlarla birleşince olay netleşti.Bir firma, piyasada tanınan kuyumcuların ürünlerinin birebir taklitlerini yapıp, onların patentlerini kullanarak belirli bölgelere kullanılmış olarak sattırıyor. O bölgedeki kuyumcular da bu ürünleri silip parlatıp “sıfır” diye satıyorlar. Güzel giyimli, düzgün konuşan erkek ya da kadınlar bu ürünleri
Çekilen Altınlar Eğer külçe eğelenmişse bizimki bana,“Erdoğan, şunu çek de geri ver,”derdi. Ben de çeker, geri verirdim. Aslında bu iş için özel ocaklar vardır ama onlar da para ister.Bu bize orijinal çektirenler, işlerini sonra başka esnafla çevirmeye başlarlardı. Bu da ayrı bir çelişki… Rafineride Sistem Nasıl İşliyordu?Biz bu rafineriye altınları ya torba içinde ya da
Yasaklar ve Yasal Oyunlar O zamanlar orijinal külçe altın taşımak ya da bulundurmak yasaktı.Ama darphaneden Cumhuriyet altını ya da sarrafiye almak için orijinal külçe şarttı.Yani darphanenin içine girince yasak olan, bir anda yasal hale geliyordu. Borsanın içinde “bilmem ne partisinin kasası” denilen yerler de aslında telexli firmalardı. Tatlıcılar Bastı Çarşıyı Eskiden çok büyük dövizciler, kuyumcular
Kapalıçarşı’da Rafineri Dönüşümü Ben köpek sahibi olduktan ve cebime altın koyduktan sonra bu işlerden uzak kalmıştım.O yüzden biraderim kendi işini kurduğunda ona destek olmak için yanına gittim.Hanın ortasında, küçük bir dükkânda altın takas işi yapıyordu.Fakat topladığı altınların rafine edilmesi gerekiyordu; çünkü eski düzen artık çökmeye başlamıştı.Sahada yeni oyuncular vardı ve sistemlerini çoktan yenilemişlerdi. Eski Oyuncular
Bir Dönüşüm Hikâyesi Silindirin üzerinde devasa vidalar vardı.Topların çapı yaklaşık 50 cm, uzunluğu ise 80 cm’den fazlaydı.Hurdacı iki oksijen tüpüyle geldi ve vidaları kesmeye başladı.Ama daha ilk andan belliydi: acemiydi. Kesme işi ilerledikçe tüpler yetmedi; tüpler 5’er 5’er gelmeye başladı.Toplamda 18 tüp kullanıldı. (Belki bazıları yarımdı ama sayı yine de ürkütücüydü.)Sonunda tüm demirleri kestiler fakat
Rafineriye Giden Yol ve 1999 Depremi Lokali işletmeye devam ediyordum. Bu arada bir büyüğüm olan biraderim —yani ağabeyim— amcamdan ayrılmış, artık kendi işini yapıyormuş. Duyduğuma göre kendine ait bir rafineri kurmaya girişmiş.İlgimi çekmedi. “Rafineri” deyince gözümde hep ateş, asit, duman, ağırlık ve kaba kuvvet canlanırdı.Benden uzak olsun isterdim. Ama beklenen haber geldi:— “Abin seni ve